Afscheid nemen van Aprodithe

Voor diegenen die mij kennen, of die mijn stukjes weleens lezen, weten waarschijnlijk wel dat ik dol ben op katten. Vandaag een blog over het afscheid nemen van een van mijn katten, Aprodithe, a.k.a. Titi. Zij is op het moment van schrijven 20 jaar en als kitten bij mij thuis geboren. Haar poezenmoeder kon/wilde haar niet voeden en ik heb haar met een flesje grootgebracht. Het is altijd een kleine frummel gebleven. Maar wel een hele lieve bijzondere slanke poes met een rond bol kopje. Zij is een schildpadkat, dat wil zeggen dat ze een vacht heeft met twee kleuren, rossig en zwart. Het patroon heeft vaak wat weg van het schild van een schildpad, vandaar ook de naam. De schilpadkat staat ook wel bekend als een geluksbrenger. Het laatste jaar kwakkelde ze al wat af met haar gezondheid en het laatste halfjaar heb ik haar iedere dag wel iets achteruit zien gaan. Vanaf december gaat het steeds minder en kan ze veel niet meer zelf en de laatste paar dagen is het niet goed met haar.

Ik wil haar een natuurlijke dood gunnen, maar helaas heb ik toch de keuze moeten maken om haar te laten inslapen. Ik heb nu dan ook echt een afspraak gemaakt om definitief afscheid te nemen van mijn lieve zwarte knuffel, Aprodithe. De dierenarts komt gelukkig aan huis. Ze is bij mij thuis geboren en daar verlaat ze het leven ook weer. Het is heel moeilijk maar ik heb het besluit eigenlijk al te lang uitgesteld. Doodgaan hoort bij het leven, net als alle emoties die erbij horen. Ondanks dat ik weet dat het de beste oplossing is valt het me erg zwaar. Ik weet dat het belangrijk is mijn gevoelens niet te verdrukken, hoe anderen mensen hier ook op reageren. Door de pijn te onderdrukken, komt het alleen maar op andere, ongezonde manieren tot uiting.

Ik probeer het afscheid op een zo’n mooi mogelijke manier te doen. Ik heb het al helemaal bedacht, of het daadwerkelijk zo gaat lopen dat weet ik niet. Ze krijgt natuurlijk altijd liefde en lekkers en vandaag zal ik haar lievelingsmaaltje voor het laatst voor haar maken. Ik stuur haar Reiki van tevoren en ik hoop haar hiermee ook te ondersteunen in haar laatste reis. Ik zie aan haar dat ze pijn heeft en dat het niet meer gaat en het breekt mijn hart. Maar ik hoop toch dat ik het op een zo’n best mogelijk manier voor haar heb geregeld.

Lieve Titi, goede reis. De hemel is vanaf vandaag een extra engeltje rijker <3

 

Gepubliceerd door

Amanda

Mijn naam is Amanda en ik ben 41 jaar jong. Bloggen doe ik over zaken met betrekking tot welzijn en spiritualiteit die mij op dat moment bezig houden. Neem ook eens een kijkje op mijn website www.amandala.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *